Laurent Geslin in Engeland

Eigenlijk klopt deze missie niet helemaal. Wild Wonders fotografen werken nooit in hun eigen land. Laurent is weliswaar in Frankrijk geboren maar woont nu in Londen. Het Engelse Donna Nook, was voor hem wel een onbekende plek. “Mijn eerste missie is Donna Nook in Engeland. Vreemde plek voor een Wild Wonders missie, het is een militair oefenterrein. Maar sinds Obama is gekozen wordt de Soldierus Militaricus misschien wel een uitstervende soort, die op de rode lijst moet… Toen ik in mijn opdracht las dat ik foto’s moest nemen van gevechten en paringen had ik de neiging om de opdracht te weigeren. Florian Möllers stelde mij gerust: het ging niet om slodaten maar om …. zeehonden!

Ik kreeg 2 weekenden om de klus te klaren. Aangezien het gebied alleen op zaterdag en zondag is opengesteld. Het is grappig om mee te maken hoe een volkomen verlaten parkeerplaats op zaterdagochtend 6.30 uur ineens kan veranderen in een drukte van belang. Veel fotografen die hun kans waarnemen hebben zich volledig aangekleed als militair. Zo loop ik in een leger van fotografen.

We wachten op eb. Na een half uur kunnen we de zandbank op, 1,5 kilometer verderop liggen de zeehonden te wachten om gefotografeerd te worden. Donna Nook is een bijzondere plek, en het is begrijpelijk waarom zoveel fotografen hier naartoe komen. Ieder jaar worden hier in de duinen zo’n 1200 jongen geboren, daarmee is het de belangrijkste geboorteplek van Groot Brittanië. Nog een reden om hier te komen is dat de zeehonden hier erg tam zijn. Zo kwam op een dag een mannetje mijn statief eens even besnuffelen, op slechts enkele meters van mij af.

De hoeveelheid bezoekers kan natuurlijk wel verstorend werken. Hoewel sommige fotografen heel voorzichtig zijn, zijn er ook die niet in de gaten hebben dat ze onrust bij de dieren veroorzaken. Ik vraag me wel eens af ” beschermen natuurfotografen wel meer dan dat ze verstoren” en “helpen ze wel meer om het milieu te verbeteren dan dat ze het verslechteren door de vele kilometers die ze afleggen?”.

Aan het eind van het weekend besloot ik de hele week in de buurt te blijven. Omdat de vrouwtjes alleen in het binnenland baren (een plek die wel altijd toegankelijk is) kom ik bij ze in de buurt blijven. De Wildlife Trust heeft overigens wel hekken geplaatst in de duinen zodat iedereen op veilige afstand moet blijven. Ik heb mijn telelenzen nauwelijks nodiggehad en ik had alle tijd om verschillende soorten flits uit te proberen.

Het laatste weekend was erg zwaar. Het was een stuk kouder geworden, en er stond veel wind. Het zand zat overal in mijn kleren en mijn camera is beschadigd door het zand. En of dat nog niet genoeg was begon het ook nog te sneeuwen! Het fotograferen werd erg lastig en de zeehonden werden erg inactief. Maar toen even het licht doorbrak (een paar minuten) waren de omstandigheden super…”

Please note that blogs reflect our photographers' opinions and not necessarily those of the directors of Wild Wonders of Europe.